Ariaaamehr

موقع دیدن سریال بارها نویسنده حرومی (که خودش کارگردانم هست) به فحش کشیدم که چطور یه سریالی میتونست خیلی خفن تر بشه رو به لجن کشوند.

سریالو خیلی دوس دارم ولی بیش از حد روی غافلگیر کردن مخاطب (به هر قیمتی) تمرکز کرده. قسمت آخر مخصوصا یه جورایی ریده شد به منطق و اصول فیلم سازی. وقتی میای یه گذشته ای رو بعنوان فکت به خورد مخاطب میدی دیگه حق نداری تغییرش بدی. منظورم دوران کودکی میول هست. چیزی که اول از دوران کودکیش نشون داد تصورات یه آدم نبود، خود فیلم نوشت سال ها قبل سیاره رزم. ولی قسمت آخر به طرز مضحکی یهو شد دختر. یه جورایی به سخره گرفتن مخاطب بود

حرف علی منطقی بود. صرفا استفاده از کلمات قلمبه سلمبه ولی بی ربط، بیشتر نشون دهنده ..شعر تفت دادنه تا خرد

سریال رو دوس دارم ولی اینکه بین بی نهایت دنیا تصادفا هم دیگه رو توی یه دنیا میبینن مسخرست؛ اونم نه یک بار؛ چند بار این اتفاق داره میفته و بنظرم نشون میده فیلمنامه داره ضعیف میشه