علیرضا افشاری

فیلم که درام (خانوادگی و محیط دوستانه) است و اتفاقا فقط این بخشش جذاب است؛ یعنی نیمه‌ی اول. در نیمه‌ی دوم، فیلم از آن روانی بخش نخست به طرز مسخره‌ای خارج می‌شود. مثلا این که چرا روند پی‌گیری دزدی، وقتی قهرمان اطلاعاتی را به دست آورد، به پلیس سپرده نمی‌شود؟ آن‌هم پلیس‌هایی به آن خوبی و مهربانی. اگر پلیس سابقه‌ای بد داشته باید یه‌جوری عنوان می‌شد و چرا در نهایت به آن شکل بد ماجرا پایان داده شد؛ با یه جنایت و بی‌اخلاقی...

اصلا طبیعیه... سریال آمریکاییه. کسی با فکر دیگه‌ای می‌بینه اشتباه می‌کنه. اون‌ها می‌تونن افتخار کنن که تونستن اسم کشور ما را هم به عنوان نقش منفی در فیلم‌های هالیوودی اضافه کنند (چه افتخاری)!! در کنار روس‌ها، چینی‌ها، تروریست‌های مسلمان و البته دشمن ابدی؛ آلمانی‌ها!!

لعنتی فصل به فصل قوی‌تر می‌شه. فصل سه عالی بود.

خب، با فرار که همه‌ی سیستم پلیسی دنبالشون می‌افتادند. طبیعی بود که فکر کنند موضوعی کوچک است، که بود (عبور از چراغ قرمز)، و حلش کنند.