Spook

سریال قشنگی بود. داستانش جذاب بود و بازیگرا هم خوب بازی کردند. یک جاهایی کلیشه‌ای می‌شود ولی اگه خیلی سخت نگیرید میشه راحت باهاش ارتباط گرفت. انچنان احساساتی نیستم ولی داستانش اذیت کننده بود برای من. مثل لی جی‌آن تجربیات و آدمای مشابهی داشتم تو زندگیم. در عین جذابیت برام آزاردهنده شده بود.

کاش پنجاه قسمت داشت و پشت هم تماشا میکردم. اولش برام احمقانه شروع شد ولی جلو که رفت، تم انیمه دستم اومد و داستان آرامش بخش و طنزشو درک کردم. مخصوصا فیشال فیچر های زیاد و غیر تکراری. با پیشفرض اینکه ازین انیمه هایی که راجب پخت و پز هست و الکی هایپ شده رفتم سراغش. ولی انیمه روایت قشنگی داره. داستان افت نکرد و توش آب نبسته بودن.

به امید کمدی دیدم، غمگین تر شدم. لوکیشن ها و قاب ها قشنگ بود . روند آرامی داشت ولی حوصله سر بر نبود. دوربین داستان آدم ها و عمقشون رو به من نشون نمیداد. شاید هدف این بود تماشاچی تجربه مشابهی از کارِ شخصیت اصلی داستان داشته باشد، از شغلش یا زندگی روزمره اش، همان طور که از دور به خانه ها نگاه می کند، یک رویا و حس زودگذر بدون کند و کاو. آن کس که خواب است رویا می بیند، آن کس که بیدار است خواب زندگی را.

دیبیت جالبیه. چنتا سرچ زدم از گراک هم پرسیدم در کل ادعای شما رو تایید نکرد. مسیحیان اولیه و شرقی (قبطی‌ها، سریانی‌ها، بیزانسی‌ها) تا قرن‌ها عیسی را سرخ‌مو یا بلوند متمایل به قرمز می‌کشیدند (دقیقاً مثل روایات شیعه و سنی). از قرون وسطی به بعد، اروپایی‌های غربی به دلایل فرهنگی، نژادی و ضد یهودیت، ظاهر عیسی را به خودش شبیه کردند و بعد در دوره مدرن هالیوود این تصویر تیره‌تر را جهانی کرد. پس انیمیشن‌های امروزی غربی نه بر اساس متون دینی، بلکه بر اساس سنت تصویری ۵۰۰–۶۰۰ سال اخیر اروپا و هالیوود عیسی را سیاه‌مو نشان می‌دهند؛ در حالی که منابع معتبر اسلامی و حتی قدیمی‌ترین تصاویر مسیحی شرقی کاملاً چیز دیگری می‌گویند.