نظرهای Serenita

فیلمی‌ست که واقعن ارزش دیدن داد یک حاکم خوب باید درد مردم عادی را بفهمد. انسانیت از عنوان و جایگاه اجتماعی مهم‌تر است. قدرت می‌تواند آدم را فاسد کند، اما می‌تواند فرصتی برای انجام کار درست هم باشد. فیلم تضاد بین «پادشاه بودن» و «انسان بودن» را نشان می‌دهد. گاهی یک فرد عادی، وقتی فرصت تصمیم‌گیری پیدا می‌کند، می‌تواند از صاحبان قدرت عادلانه‌تر و انسانی‌تر رفتار کند. در یک جمله: فیلم می‌گوید ارزش یک پادشاه به تاجی که بر سر دارد نیست، بلکه به تصمیم‌هایی است که برای زندگی انسان‌ها می‌گیرد.

به خاطر اینکه پارک چان-ووک کارگردانشه کنجکاوم ببینم چه کرده موضوعشم به نظر جالب میاد.

اگه تریلر سیاسی دوست دارید، حتمن ببینید. بازی‌ها عالیه و لی‌جونگ‌جه در اولین تجربه کارگردانی‌ش عالی بود. فیلم The Man Standing Next هم مربوط به وقایع قبل این فیلمه که فیلم قوی‌تری هم هست.

پارک چان-ووک استاد بیان سینمایی و حرف زدن بدون کلماته (نمونه اعلا فیلم منطقه امنیتی مشترک JSA) و سینمای کره هم به طور کل از بازی سکوت و بیان سینمایی بسیار استفاده می‌کنه حالا ترکیب این دو کنار هم چه شود و کی فکر می کرد لی‌بیونگ-هون با اون سابقه نقش‌های سرد و خشن کمدی رو اینجوری در بیاره همزمان فیلم The Match{که بازی کلامی بین مسابقه و همتاست} رو هم بازی کرده که بسیار متفاوت با این نقشه . شخصن به عنوان کسی که تجربه بی‌کاری بیش از ۶ ماه رو داشته بسیار با شخصیت اصلی ارتباط برقرار کردم , با اینکه بهش حق نمی‌دادم که رقبا رو به اون شکل حذفکنه فکر می‌کردم چه «چاره» دیگری هست. در نهایت سیستم و هوش مصنوعی که جایگزین انسان می‌شه ما رو از انسانیت جدا می‌کنه.

بدون لو دادن داستان بگم اون سکانسی که قطعه On the Nature of Daylight روش بود همزمان روحم رو زخمی و نوازش کرد. لحن آرام و شاعرانه فیلم رو دوست داشتم، ولی انتظار بیشتری داشتم.

به عنوان کسی که شرایط مشابه قهرمان داستان رو داشته و به شدت به فرم و ساخت سینمایی فیلم ها علاقه مندم خیلی از این فیلم لذت بردم.

اولین قسمتشُ که توی gem دیدم با خودم گفتم خب یه سریال کره‌ای دیگه... ولی از همون قسمت اول داستان به شدت درگیر کننده‌س. خوش‌ساختیش (که بیشتر به یه فیلم سینمایی با کیفیت شبیهه تا سریال)، موسیقی متن و تیم بازیگرای حرفه‌ایش خصوصن ۵ نفر اصلیشما رو به این نتیجه می‌رسونه که این با بقیه فرق می کنه. با اینکه مثل خیلی سریال‌های کره‌ای Sad Endingه، سناریو استادانه داستان رو با امید و سکانسی کمابیش طنزآلود به پایان می‌رسونه. در نگاه اول شاید به نظر بیاد که چرا خلاف سریال‌های کره‌ای دیگه که مثلث عشقی وجود داره، اینجا با مربع عشقی طرفیم. اشین در واقع سرزمین کره است که به کره‌ای ها وعده داده شده (نامزدی‌ش با هی-سونگ)، از طرفی دونگ مه(پسر کره‌ای که عضو یاکورزای ژاپنه) هم عشق یک طرفه‌ای بهش داره. (توجه کنید داستان در زمان اشغال کره توسط ژاپن اوالی قرن۲۰ه) نهایتا ولی عاشق یوجین افسر امریکایی می‌شه و اون دو نفر دیگه فقط ناظر هستن. این خودش توصیف اوضاع کره در اون زمان و حتی حال حاضره. حتی اگر دقیق تر نگاه کنید جاهایی نقد شرایط امروز هم هست، بارها شکارچی جانگ و اشین با حضور نیروهای امریکایی در کره مخالفن. (در حالی که در سریال عمدتا نیروهای ژاپنی دشمن اصلی و امریکا بسیار مثبت نشون داده شده) در پایان دیدن این سریال رو خصوصا در این روزهای خاص خیلی پیشنهاد می‌کنم. اوضاع مردم عادی فارغ از جغرافیا و زمان به طرز شگفت‌انگیزی شبیه همه.

این فیلم دیدن داره چون خیلی ساده و بی‌تعارف نشون می‌ده پیتر هوجار کی بود و چطور به آدم‌ها نگاه می‌کرد؛ یه عکاس که دنبال ژست و قشنگ‌کاری نبود و زندگی واقعیِ آدم‌ها و حال‌وهوای نیویورکِ دهه‌های ۷۰ و ۸۰ رو ثبت می‌کرد. فیلم کمک می‌کنه بفهمی هنر از کجا میاد، چطور زندگی شخصی و سختی‌ها روی کار هنرمند اثر می‌ذاره، و چرا بعضی عکس‌ها بعد از سال‌ها هنوز توی ذهن می‌مونن.

کاری که من می‌کنم اینه که از چت جی‌پی‌تی می‌خوام یه پیش‌زمینه‌ای قبل دیدن فیلم بدون لو دادنش بهم بده یا بعد دیدن فیلم چت می‌کنم باهاش اینم کمک می‌کنه که خودم هم فیلم رو بفهمم چون نقد و تحلیل خوندن در واقع جواب آماده‌س . بیشترشون هم اسپویل دارن.

سر تعظیم فرو میارم برای شما و امثال شما که تو این شرایط سایت رو آپدیت نگه می‌دارین.