هیییی روزگار
چه بلایی سر روح و روان ما امده که دیگه هیچی ترسناک نیست.
پنجشنبه و جمعه، دو شب پشت سر هم چراغا خاموش و تنها. تمام شرایط رو فراهم کردم که بالاخره یکم بترسم. موقعی که میرم توی تخت خواب ولامپا خاموشه افکار لولو خرخره ای بیاد سراغم. یه سایه ای چیزی که توی تاریکی میبینم یاد اون بازیگر بی ناموس بیفتم که نقش جن و روح و این ک*شعرا بازی میکنه
ولی هیچیییی به هیچی. اصلا و ابدا.
دوست عزیز، اگر ترس و هیجان واقعی میخوایی ساکتو بزن پس کولت و توی جنگل های بلغارستان و صربستان بگرد دنبالش
انصافا خیلی خوب بود
خوشحالم که دیدمش. میل گیبسون بازیگر خوبیه
یه دیالوگ گنگستری هم داشت که میگفت:
You may not want to wake up tomorrow,
but the day after that might just be great.
Like the best fucking day of your life, you know?
You don't want to miss it, right?
PS:جا داشت سکانس های انتهایی یک احساسی تر می بودند.