فیلم اصلا بدرده اینکه تو گروه انتخاب شده جایزه اسکار باشه نمی خورده فیلم رو فقط محصول همون کشور درک می کنند و سیاستش و صحنه ها و تعقیب و گریز معمای فیلم اصلا بدرد فیلم بین آلمالی نمی خوره و واقعا چرته ، وقت نزارید فیلم هندی ببینید از این قشنگ تره با اون تخیلات جهانیشوووون
یه فیلم بینظیر حتما ببینید . واقعاً کدوم موجود زندهای غیر از انسان میتونه آگاهانه طبیعتی به این زیبایی رو نابود کنه؟ نه از روی گرسنگی، نه برای بقا، فقط برای قدرت، برتریجویی و بزرگکردن منیتی که هیچوقت سیر نمیشه.
هیچ حیوانی برای «قدرتنمایی» جنگل رو نمیسوزونه، هیچ موجودی برای اثبات خودش زمین رو زخمی نمیکنه. این کار انسانه با عقل، با برنامه، با توجیه.
بقیه موجودات برای بقا میجنگن، انسان برای برتری. برای پرچم، ایده، پول، سلاح و اسم.
آوارتار دقیقاً همینو نشون میده: طبیعت دشمن ما نیست، قربانی ماست. قدرت بدون وجدان، اسمش تمدن نیست، اسمش تخریبه.
و واقعاً چی زیباتر از صلح و همزیستی؟ مشکل اینه که صلح دیده نمیشه، ولی ویرانی همیشه صحنه داره.
فیلم خوبیه و ارزش دیدن داره، مخصوصاً برای کسی که قبلش از خودش پرسیده: من کیام؟ آمدنم بهر چه بود؟ تو این دنیا چی کار دارم؟ فیلم بهجای ترساندن، آدم رو با خودش تنها میذاره. روایتش آرام و سنگینه و مدام دور هویت، آفرینش و نسبت انسان با خدا میچرخه. دکتر ویکتور فرانکنشتاین اینجا هیولا نیست، بازتاب انسانیه که خالق شده ولی مسئولیتش رو نمیدونه. فیلمی که بیشتر از تصویر، فکر آدم رو درگیر میکنه و بعد از تموم شدن هم ولت نمیکنه. اگه خواستین ببینید ، با حوصله ببینید، مخصوصاً نیمه دوم فیلم رووو