noloo

چه نظر جالبی خوشم اومد ، حق با شماست

وااااقعا قسمت اولش آشغاااااله

هنوزندیدمش

جالبه که تحلیل شما از یه فیلم، قبل از هر چیز، بر اساس “وضع تأهل کارگردان” و “جنسیتش” شروع میشه. یعنی اگه یه زن فیلم بسازه، باید اول کارت شناسایی و دفترچه ازدواجش رو نشون بده تا اجازه داشته باشه درباره‌ی روابط انسانی فیلم بسازه؟! این طرز فکر مربوط به زمانی‌ـه که زن‌ها فقط اجازه داشتن توی آشپزخونه ظاهر بشن، نه روی صحنه‌ی سینما. اتفاقاً همین نوع نگاه باعث میشه فیلم‌هایی مثل این ساخته بشن؛ چون هنوز آدم‌هایی هستن که زن رو فقط تا زمانی ارزشمند می‌دونن که «زیبایی مصنوعی» داشته باشه و «به‌درد ازدواج» بخوره. وقتی می‌گی “زن باید دوزار ارزش داشته باشه تا مرد وفادار بمونه”، داری ناخودآگاه نشون میدی که وفاداری برای شما یه معامله‌ست نه یه انتخاب آگاهانه — یه جور قرارداد تجاری بین نیاز و ظواهر. و اون جمله‌ی طلایی‌ت که “پایبندی طولانی‌مدت برای مردان دوران جدید حماقته”، فقط ثابت می‌کنه مشکل از زن‌ها یا فمنیسم نیست؛ از سطح نگاهیه که عشق و احترام رو با قیمت روز مواد آرایشی می‌سنجه. بهتره قبل از تحلیل فیلم، یه بازبینی کوچیک توی ذهن خودت انجام بدی؛ چون مشکل نه توی فیلمنامه‌ست، نه توی جنسیت کارگردان — مشکل اون‌جاست که هنوز یه ذهن سنتی داره سعی می‌کنه با ژست روشنفکری خودش رو «مرد دوران جدید» نشون بده