Normal People برای من بیشتر از اینکه یک داستان عاشقانهی عمیق و شاهکار باشه، یک سریال overhyped دربارهی دو آدمیه که واضحاً عاشق همدیگهان ولی به طرز عجیبی نمیتونن با هم حرف بزنن یا برای رابطهشون تصمیم درست بگیرن. بخش زیادی از درام ناشی از سوءتفاهمهایی بود که با یک گفتوگوی ساده قابل حل بودن، و سریال گاهی این ناتوانی در communication رو بیش از حد romanticize میکرد. خانوادهی fucked-up Marianne هم پتانسیل خیلی بیشتری برای بررسی داشت، ولی سریال بکگراند کافی دربارهشون نداد. اپیزود خودکشی Rob برام تا حدی جداافتاده و بیربط به خط اصلی بود، و حجم زیاد صحنههای س.س هم بعد از مدتی واقعاً خستهکننده شد. در نهایت، به جای اینکه از رابطهی این دو نفر عمیقاً تحتتأثیر قرار بگیرم، بیشتر از دستشون حرص خوردم
رفتن به نظر