نظرهای کیوان احمدیان

علت اصلیه ماندگاریه فیلم جن‌گیر ساخته ویلیام فریدکین در سال ۱۹۷۳ به گفته بسیاری از نقدنویسان و مطلعین سینمای وحشت، انتقال دقیق و هنرمندانه‌ی احساس مصیبت، درماندگی، استیصال و ناامیدی ایجاد شده برای مادر و اطرافیان ریگن در مواجهه با نیرویی ناشناخته (کاپیتان هاودی یا بطور دقیقتر "پزوزو") است که بیننده فیلم را در جریانی کاملا واقعی و قابل درک از وحشتِ حاصل از بی‌اطلاعی و جهل قرار داده که نتیجه‌ی آن تجربه میزان زیادی از درد، ناامیدی و تسلیم در برابر شیطان از سوی مخاطبین فیلم بود. هنرمندیه چهره‌های ماندگاری مانند مکس فن‌سیدو (پدر مرین)، و جیسون میلر (پدر کاراس)، میزان باورپذیری فیلم رو به نهایت رسانده بود. حتی کم‌رنگ‌ترین نقش‌های فیلم هم با بازیگردانی افسانه‌ای فریدکین، کاملا سیاهی و دو قطبی بودن فضای فیلم را به بیننده دیکته می‌کند. فیلم The Exorcist: Believer در مقام قیاس با ریشه‌ی اصیل و مطرح خود حرفی برای ارائه ندارد. و مسیر را به کلی اشتباه رفته است. موضوع جایی تاسف‌برانگیزتر میشود که از "الن برستلین" و "لیندا بلیر"(ریگن) در فیلم صرفا استفاده ابزاری میشود. (بدون نیاز به حضورشان و عدم تاثیرگذاری در جریان وقایع فیلم) در پایان باید عرض کنم برای شیفتگان و دلدادگان کتاب "ویلیام پیتر بلیتی" حتما ارزش یکبار دیدن را دارد. ولی در پایان که در ذهن خود این ۲ اثر را به حق با هم مقایسه می‌کنید، متاسفانه افسوس خواهید خورد که چرا برای گنجینه‌ای که دقیقا پنجاه سال پیش ساخته است، چرا اینچنین دنباله‌ای ساخته شده است. آن هم امسال، یعنی سالی که خالق آن گنجینه یعنی ویلیان فریدکین را از دست دادیم. شاید اگر دوبله این فیلم را با مدیریت دوبلاژ استاد خسرو خسروشاهی ببینیم، تا حد زیادی ضعف‌های ساختاری آن بر ما پوشیده بماند.