نظرهای ممد فیلمباز

من کلی برای دیدن این فیلم مقاومت میکردم چون یه فیلم دیگه از این کارگردان دیده بودم (taxi driver) و خوشم نیومده بود ولی این فیلم عجیب بهم چسبید؛ فیلم از همون اول قاب بندیای خوشکلی داره که شما رو غرق خودش میکنه؛ موسیقی متن، عجیب به فضاسازی این جزیره مرموز کمک کرده؛ بازیگرا از دیکاپریو تا یه یارو که فقط یه جمله دیالوگ داره همه جوری بازی میکنن که انگار جونشون بهش وابسته است حتی مارک رافلو که اول بنظرت بازیش خارج از موقعیت بنظر میرسه، اما آخر فیلم میفهمی دلیلشو و میگی واو عجب توئیستی! فیلم اواسط خیلی جون میگیره و خوب هم تموم میشه. تنها ایرادی که میتونم بگیرم اینه که ترجیح میدادم کارگردان فیلم رو مثل inception تموم میکرد جوری که بزرگترین سوال این فیلم بی جواب میموند و ما مدام از خودمون میپرسیدیم شخص مورد نظر دیوانه بود از اول یا دیوانش کردند و برای هر کدوم شواهد جداگانه ای تو فیلم موجود میبود. اما از این پایان بندی هم خوشم اومد؛ چون گاهی اوقات تو فیلم چیزای عجیبی میبینی که بنظرت سوتی میاد اما وقتی برای بار دوم میبینی دلیلشو میفهمی؛ همه سرنخایی ان تا تو بتونی باهاش به جواب سوال بالا برسی و کارگردان و نویسنده ها این کار رو واقعا هنرمندانه انجام دادن. بشدت لذت بردم نمره من 9/10.

دیدنش رو بهتون توصیه میکنم حالا چرا؟ چون این فیلم یکار خیلی سخت رو انجام داده: از تست کردن ایده های جدید نترسیده که تبدیل به یه فیلم درام حوصله سربر بشه از طرفی توشون زیاده روی هم نکرده تا به هرشکلی که شده هیجان/دلهره ایجاد کنه و منطق خود فیلم رو نقض کنه خیلی خوب وسطش حرکت کرده همه چیز استاندارد و به اندازست انگار یه کارگردان کارکشته و با تجربه ساختتش. مثل همه فیلمای کم بودجه بازیگرای فرعی خیلی بدن ولی خبر خوب اینه که اولا فیلم بازیگر فرعی زیاد نداره و 4 تا بازیگر اصلی بازی استاندارد و خوبی رو ارائه میدن تا ناشی بودن بقیه به چشم نیاد به خصوص بازیگر نقش اول زن "ایندی ناوارتی" که بخش زیادی از بار فیلم روی دوشش هست و یه بازی فوق العاده و بی نقص رو ارائه میده که لحظاتی از فیلم شما رو مجبور میکنه بدون پلک زدن فقط تماشاش کنین فکر میکنم کارگردان هم خوب تونسته ازش بازی بگیره ولی اگه واقعا این بازی نتیجه تلاش خودش بوده که باید بگم یه بازیگر نابغه به هالیوود اضافه شده این تو فیلمای بعدش مشخص میشه امیدوارم اونجا ها هم بدرخشه اگرم کار کارگردان بوده که این پسر 26 ساله از اونی که فکر میکردمم بهتره فقط یه چیز دیگه بگم این فیلم دلهرآوره؛ یعنی بیشتر از اینکه بخواد با جامپ اسکر لحضه ای بترسونتتون دنبال اینه از اول تا آخر فیلم به چیزای بدی که بهتون نشون میده فکر کنین و یه احساس بد توام با دلهره و استرس همیشگی داشته باشین پس ترسناک نیست دلهره آوره (بعضیا به این جور فیلما میگن ترسناک روانشناختی که بنظرم چسبوندن الکی دو کلمه بهم هست همون دلهره آور بهتر توضیحش میده یعنی چی روان شناختی؟!) و در پایان نمره هم 8/10 هست امیدوارم شما هم لذت ببرین از دیدنش

داستان کلیشه ای و آبکی که تینیجرا احتمالا خیلی باهاش حال میکنن؛ بازی های بد و روی مخ شخصیتای مکمل در کنار بازی خوب و روون دو تا شخصیت اصلی که انتظار دیگه ای ام نمیشه داشت چون جزو ستاره های نسل خودشون محسوب میشن البته خب حالا میگم خوب انتظار مریل استریپ و دی لوییسم نداشته باشین دیگه! ولی قشنگ تفاوت سطحشون با اون بازیگرای مکمل آشغال حس میشه. فیلم اومده جذابیت بصری ایجاد کنه نه اینکه داستان بگه پس انتظار داستان عمیق نداشته باشین اما تا دلتون بخواد سیکس پک و بدن ورزشکاری میبینین ینی آقایون جذاب و هات عملا تو فیلم اکثرا لختن تا شما خانوم های عزیز لذتشو ببرین اما خب به نسبت، خانوم های فیلم کمتر صحنه لختی و اینا دارن. بعد برای عاشقان زندگی لاکچری هم کلی ریخت و پاش کردن خونه های قشنگو لاکچری و از این یات ها (قایق تفریحیای گرون) و از اینا داره تا جبرانی باشه برای لخت نشدن خانوم ها و بانو سویینی و پسرای تینیجر هم راضی برن خونه! فیلم شروع قوی داره اما به مرور آبکی میشه و طنزش منو به لبخند هم وانداشت چه برسه به خنده ولی امیدوارم شما رو بخندونه. اما حالا اینقدم که میگن بد نیست حداقل بخاطر اون صحنه س.س دو بازیگر اصلی آخر فیلم ببینیدش! راستی اون جا بانو لباس ندارن ولی از نقاط حساس چیزی مشخص نیست بنابراین الان که فک میکنم اینم لخت شدن محسوب میشه درکل بستگی به تعریفتون داره ولی اگه کیفیت بالا دان کنین و در موقعیت مناسب پاز کنین شاید حاجت روا شدین!:)) در کل به تینیجرا و خانوم ها توصیش میکنم و آقایونی بزرگسالی که سیدنی کراششونه نمره ام هم 6/10 چون خودم جزو دسته سوم محسوب میشم!:) امیدوارم راهنمایی خوبی بوده باشه این کامنت و به تصمیم گیریتون کمک کنه راستی لایک یادتون نره تا روان منم شاد بشه ممنون که خوندین

فصل 3 قسمت 1: نمیدونم چرا اندازه بقیه لذت نمیبرم ازش. الان امتیازش 9 از 10 هست. آخه 9؟! اینی که من دیدم خیلی باگ داشت فاجعه نبود ولی خدایی در حد 9 هم نبود آخه فقط اکشن داشتن که مهم نیست این که چطور داستان پیش میره تا میرسه به یه جنگ و همین طور این که خود اون اکشن چطور اجرا میشه هم مهمه بنظر من که اپیزود متوسطی بود نه بد بود نه هم اون طور که بقیه میگن شاهکار

فصل اولشو تموم کردم و چیزی که خیلیا اینجا گفتن درسته، سریالی نیست که همه بپسندن موضوعش در مورد مشکلات تینیجرای آمریکایی و عمدتا دخترای تینیجره که البته فک کنم بقیه تینیجرای دختر (مثلا تینیجرای دختر ایرانی) هم باهاش بتونن همزادپنداری بکنن ولی مسئله ای که هست بدلیل نشون دادن بدون پرده مسائل جنسی و مواد مخدر بنظرم بهتره اگه زیر 17 سالین نبینینش و البته این توصیه خود سریال هم هست پس در کل بنظرم خانم ها و نوجوونای در آستانه جوونی (همون 17 سال به بالا و اینا) احتمالا خوششون بیاد برای من که سنم بیشتره یه اثر متوسط بود خیلی از دغدغه هاشون برام مهم نبود و نزدیک شدن و همزاد پنداری با خیلی از شخصیت ها برام سخت بود در عین حال بخشی از مسائل مطرح شده بخصوص در مورد مواد و درگیریاش و تراما های خانوادگیش برام جالب بودن و هر کی هم قطعه های موسیقی این سریال رو انتخاب میکرده خیلی کارش درسته بوده؛ اینترو های اپیزود ها عالی کارگردانی شده بودن و تماشاشون لذت بخش بود اما خب بخش قابل توجهی از میانه اپیزود ها بدلیل همون چیزی که قبل تر گفتم (شرایط سنیم و جنسیتم) برام جالب نبودن و اینکه کی با کیه یا با کی بهم زده زیاد برام مهم نبود و میخواستم زودتر ته اپیزود رو ببینم چون آخر همه اپیزود ها تقریبا یه پیچ داستانی هست که بعضیاشون جالبن در کل یه اثر متوسط برای من بود در حد 7/10. اما اگه تو رنج سنی 17 تا 23 باشین بخصوص خانم احتمالا بیشتر از من ازش لذت ببرین.

تا قبل از توئیست یه درام نسبتا خوبه اما بعدش به شدت غیر قابل باور و غیر منطقی میشه در کل فیلم بدیه و وقتمو تلف کرد تماشاش رو فقط به مشتاقان دیدن برهنه بانو سوئینی توصیه میکنم :)

تقریبا مثل قسمت اولش خوبه پیشنهاد میکنم ببینید. حالمو خوب کرد

گفتن قراره ماجراجویی باشه و اینا، قسمت اولش که چیز خاصی نداشت تازه کل اون آشناییش با شوالیه باراتیون و رقص و حرف زدن با شوالیه دانداریون در آخرش بد هم بود ولی نگاه متفاوتی به وستروس بود به جای خشن و خطرناک، فان بود سردانکنش بجای بداخلاق مهربون بود حتی از جان اسنو هم مهربون تره :) فعلا متفاوت بودنش چشممو گرفت اما اینکه چیز خوبیه این نوع نگاه به این دنیا یا نه قسمت های بعد مشخص میشه

(اوکی سایت باگ خورده همه نظرات قاطی پاتی شده :)) خب من این سریال مثل خیلیا بخاطر کارگردانش شروع کردم چون عاشق برکینگ بدم ولی الان که بالاخره تموم شد میتونم بگم در مقایسه با اون یه ضعف بزرگ داره ضعفی که یه عده بزور میخوان بپوشوننش ساخت کاراکتر همزمان با روایت داستان اتفاق نمیوفته یعنی چی؟ یعنی فرض کن تو برگینگ بد 5 قسمت اول شخصیت والتر وایت معرفی میشد 5 قسمت بعدی جسی بعد تازه اتفاق های قسمت اول برکینگ بد میوفتاد مثل این میمونه یکی بخواد یه خاطره باحال از سربازیش بگه اما یه مقدمه طولانی از زندگی نامه خودش و فرمانده ای که زده توگوشش بگه تازه بعد یه ساعت خاطرش رو بگه. هیچکس این جوری خاطره نمیگه درسته؟ به جاش همزمان با داستانی که براتون تعریف میکنه هر جا لازم بود در مورد شخصیت های داستانش توضیح میده چون اصل مهم که باعث جلب توجه شما شده خود داستانه البته شخصیت های واقعی و قابل لمس حس همزاد پنداری رو در شما به اوج میرسونن و در ترکیب با حس کنجاوی که در مورد داستان دارید شما در دنیای اون داستان غرق میکنن و به شما تجربه ای تکرار نشدنی میدن. چرا برکینگ بد این کار رو با من کرد ولی پلوریبوس نه؟ چون برکینگ بد بلد بود در حین روایت داستانش شخصیت ها رو معرفی کنه؛ ویژگی های اخلاقی والتر وایت باعث تصمیمات خاصش میشد و این تصمیمات بر بقیه شخصیت ها اثر میگذاشت و داستان پیش میرفت همزمان والتر از نتایج تصمیمات بقیه شخصیت ها تاثیر میگرفت و این اثرات متقابل داستان رو شکل میداد. مشکل این نوع داستان پردازی چیه؟ روایتش خیلی سخته و نیاز به زمان و نبوغ زیادی داره مثل حل کردن یه معادله چند مجهولی با کلی متغیر، به آسونی حل کردن یه معادله یه مجهولی ساده نیست نه؟ راه ساده تر چیه؟ کاری که پلوریبوس و خیلی سریال های متوسط دیگه میکنن: شخصیت ها رو تا جای ممکن ایزوله و دور از هم نگه دار یا جوری وانمود کن که تصمیماتشون بر هم اثر نداره بوم! حالا نوشتن خیلی سریع تر و ساده تر میشه لازم نیست به عنوان نویسنده همزمان به کلی چیز فکر کنی. کارول تو دنیای خودشه دیاباته همینطور، مانوسوس یه تایم زیادی تنهاست و همینطور اون شخصیت های دیگه که حتی اسمشونو نمیدونم. حالا هر از گاهی دوتاشونو با هم روبرو کن بعد دوباره جداشون کن و باز مثل قبل بصورت ایزوله شخصیت پردازیشون کن یا تصمیم مهمی نمیگیرن یا تصمیماشون بر دنیای سریال تاثیری نداره الان من 9 قسمت دیدم با کلی شخصیت اما هیچکدوم تصمیم تاثیر گذاری که دنیای سریال رو نسبت به آخر قسمت 1 تغییر بده نداشتن ما هنوز تو همون دنیای پایان قسمت یک هستیم. میدونین تو داستان گویی درست این 9 قسمت چطور تعریف میشه؟ «...بعد از ابتلا دو ماه گذشت و آخرین انسان های مبتلا نشده هم داشتن داوطبانه مبتلا میشدن چون تحت تاثیر خوشبختی مبتلا ها قرار گرفته بودن و از متفاوت بودن خسته، در این میان دو انسان متفاوت وجود داشتن که تصمیم گرفتن تو این فرصت اندک باقی مونده دنیا رو تغییر بدن پس ...(پایان فصل یک)...» بعد «پس» اولین تصمیم تاثیرگذار و مهم ذکر میشه که بر دنیای سریال و زندگی باقی شخصیت ها تاثیر میزاره و با همین تصمیمات مخاطبا شخصیت ها رو میشناسن و شخصیت پردازی شکل میگیره اتفاقی که تو برگینگ بد از همون قسمت اول میوفته ولی اینجا هنوز اتفاق نیوفتاده اگه میگین که این سریال عالیه بنظرتون احترام میزارم اما بنظر من امثال این سریال ها خیلی ساخته شده و از این بعدم خواهد شد چیزی که اونا ندارن و باعث میشن هیچ وقت نبینینشون یه اسم بزرگ رو تیتراژ پایانشونه چیزی که پلوریبوس داره و باعث این همه توجه و سروصدا شده. در پایان یه خسته نباشید به همه بچه های فیلم تو مدیا میگم که باعث شدن من بتونم کسایی مثل خودم که عاشق فیلم و سریالن رو یجا ببینم، براشون بنویسم و از خوندن نظراتشون لذت ببرم. امیدوارم هیچوقت اتفاقی برای این وبسایت فوق العاده و همه چی تموم نیفته. ممنون که تا این اینجا خوندین ببخشید اگه پر حرفی کردم نمره من به فصل یک پلوریبوس 7/10.

گفتم حتما تو قسمت 8 دیگه منوسوس و کارول همو میبینن ولی خب مهم نیست من که 8 قسمت دیدم قسمت آخرشم میبینم ولی فک نکنم فصل بعدش رو ببینم دیگه