kia2msh

داستان قشنگ بود و کارشده و حساب شده نوشته شده بود از اول تا اخرش. خوب به روابط اجتماعی میون نوجوون ها پرداخته شده بود. در کل تماشا اش پیشنهاد میشه. اما از جایی به بعد باید ذره بین مینداختی داخل سریال که ببینی چندتا شخصیت سفید پوست با اصالت امریکایی میتونی پیدا کنی. یعنی هالیوود یسری قوانین گذاشته که شما باید از عوامل سیاه پوست و با نژاد های مختلف حتما در عنوان سینمایی یا تلویزیونی ات استفاده کنی، اما اینجا دیگه شورش رو در اوردن. محجبه مسلمون کلی میدیدی، کلی از شخصیت های اصلی سیاه پوست بودن، کلی شخصیت های شرقی میدیدی، یعنی چه خبرتونه؟

خب بالاخره مارول بعد از 6 فیلم مرد عنکبوتی ورژن جدید در این نسخه(بارقه هاش در اواخر نسخه قبلی شروع شد) فهمید که باید به شخصیت پیتر پارکر بپردازه. اولین فیلم اختصاصی اسپایدر جدید، Homecoming بود. نماد نسل جدید و برای اینکه اون فیلم با نسل جدید ارتباط بگیره متوسل شده بود به نشون دادن تکنولوژی های خفن برای اسپایدر و شوخی های رایج و سطحی بین نسل جدید. این روند ادامه داشت تا 6 فیلم که اخرین اش no way home بود. در اون فیلم بالاخره اون شخصیت پیتر پارکر خوش گذران جوون تا حدی مغرور، به یک تراژدی بزرگ برخورد کرد، انگار که با سرعت 120 تا بزنی به یه دیوار بتنی. میگن هر تراژدی در زندگی شامل 5 مرحله است،انکار، خشم، چانه زنی، افسردگی و انزوا، و در نهایت پذیرش. دو مرحله اول انکار و خشم در فیلم قبلی نمایش داده شد. حال مونده بود که سه مرحله بعدی در این نمایش داده بشه. ما اینجا پیتر رو داریم که بخاطر تراژدی سنگینی که داشته، به کار مرد عنکبوتی اش بصورت شدید روی اورده، تصور کنید کسی رو که برای فرار از رنج اش به کارش پناه میبره. تا کمتر فکر کنه، تا کمتر خودخوری کنه. دوری اش از mj در این فیلم میشه همون مرحله چانه زنی اش، اگر من از عزیزان ام دور باشم، براشون اتفاقی نمیفته، در اینجا پیتر مثل یک عنکبوت که انزوا رو ترجیه میده در پیله ای از تار های ذهنی خودش، خودش رو محصور کرده. این پیله همون تنهایی هست. ما در زندگی وقتی دچار شکست میشیم از هر نوع اش، گاهی سعی میکنیم از دیگران فاصله بگیریم.تا از اسیب بیشتر خودمون رو محافظت کنیم، فک میکنیم که میتونیم با تنهایی تمامی رنجی که داریم رو بدوش بکشیم، اما جایی نمیشه و کم میاریم، این فیلم پیامی داشت که هرچقدر هم که قوی باشی باید بپذیری(پذیرش) که برای گذر از رنج باید از دیگران کمک بگیری. ما وقتی از یک مصیبت عبور میکنیم که ظرف وجودی مون رو که تحمل درد و رنج باشه گسترش بدیم، اما این امر بدون کمک از دیگران امکان پذیر نیست، باید باشه کسی که تو این مسیر بهت کمک کنه. در کل میتونم بگم انسانی ترین پرداخت در ورژن جدید مرد عنکبوتی رو در این فیلم شاهد بودیم، ضعف هایی هم داشت، ویلن ضعیفی داشت که خوب شخصیت پردازی نشد، طبق معمول هم رابطه بین پیتر و mj انچنان گسترش نیافت اما رگه هایی از پیشرفت در فیلم اینده نشون داد. شاید نسل جدید حالا درک کنه که چرا ما اسپایدر توبی رو بیشتر دوست داشتیم چون از همون اول به رنج های پیتر و تنهایی اش و گذر از اون تنهایی پرداخته شد، خب پیتر زمان ما کمتر حواس پرتی دنیای اطراف اش رو داشت، اون زمان ما تمرکز مون به روابط بین مون در دنیای واقعی بود تا مجازی. اسپایدر توبی هم دچار رنج شد، اما در اون فیلم ها بیشتر به این تنهایی و گذر از تنهایی اشاره شد. اسپایدر گارفیلد هم دچار مصیبت عظیمی شد و اون هم همین مراحل رو گذروند. بالاخره مارول هم فهمید که باید به بعد انسانی مرد عنکبوتی بیشتر بپردازه و میشه گفت این نسخه قوی ترین ساخته شون بوده.