nobody_0

راستش سایلنت هیل برای من یه چیز دیگه‌ست. بازیِ اصلیش هنوزم یه شاهکار تموم‌عیاره، واسه همین وقتی تریلر فیلم رو دیدم… یه لحظه حالم گرفته شد. جلوه‌هاش خیلی ساده بود، اصلاً اون حس خفه و عجیبِ سایلنت هیل رو نداشت، انگار زورش نرسیده بود. ولی یه چیزی واقعاً امید می‌ده: آکیرا یامائوکا برگشته. همین آقا با موسیقی‌هاش نصف ترس و حال‌وهوای بازی رو ساخته بود. اینکه خودش پای کاره یعنی شاید فیلم از نظر حس‌و‌حال، راه رو درست بره. تنها چیزی که می‌خوام اینه که فیلم نمره‌ی درست بگیره. چون این روزا خیلیا الکی نمره می‌دن، یا کلاً نمی‌فهمن سایلنت هیل چیه. مخصوصاً وقتی بازی تو جشنواره هم حقش رو خوردن! امیدوارم این یکی حداقل انقدر خوب باشه که دوباره اسم سایلنت هیل رو با افتخار ببریم وسط.

نقد داشتن به یه اثر، حق هر بیننده‌ایه، اما وقتی از جنس چطور قایق‌رانی بلد بود؟! باشه، بهتره کمی به فرم داستانی و دنیاسازی اثر دقت کنیم در دنیای The Last of Usآدم‌ها تو موقعیت‌های غیرعادی رشد می‌کنن شخصیت‌هایی که تو دل بحران بزرگ شدن مهارت‌هاشون هم فراتر از سن شناسنامه‌ای‌شونه این یه سریال فانتزی‌-پسا‌آخرالزمانیه—not a documentary—و روایتش، دقیقاً بازتاب نگاهیه که از سال‌ها پیش در بازی هم شکل گرفته اینکه چطور یک نفر، صرف‌نظر از جنسیت، می‌تونه زیر بار مصیبت و زنده‌موندن، به چیزی بیشتر از یک دختر یا پسر تبدیل بشه اتفاقاً عجیب‌تر از نجات وسط طوفان اینه که هنوز بعد از چند فصل بعضیا دنبال واقع‌گرایی نظامی توی دنیایی‌ان که زامبی داره ولی گویا زن‌ها تیراندازی کنن براتون غیرقابل‌باوره و در مورد اون کمک‌هایی که همیشه به‌موقع می‌رسن... خب این یه ابزار کلاسیک توی ساختار داستان‌پردازیه به‌خصوص تو لحظات کلیدی اگه این برات مسخره‌ست احتمالاً اکثر آثار سینمایی محبوب تاریخ هم باید خیلی خیلی مسخره باشن فکر نکن اشکال از سریاله شاید یه بار همون بازی رو تجربه کنی ببینی مشکل فقط تو دیدن نیست تو درک‌کردنه

قسمت پایانی از نظر مفهومی وفادار موند به روح اثر که دقیقا همون تلخی آشنا همون سؤال‌های بی‌جواب اما از لحاظ اجرا به‌خصوص در میزانسن نورپردازی و ریتم حس می‌شد عجله‌ای در کار بوده امانقطه‌ی قوت این قسمت باز گذاشتن پایان و تأکید روی تقابل درونی شخصیت‌هاست که کاملاً با فلسفه‌ی بازی هم‌راستا بود ولی از لحاظ بصری و بار احساسی شاید انتظار پرداخت عمیق‌تری می‌رفت پایانی که درست بود اما شاید نه به اندازه‌ی اون چیزی که می‌تونست در ذهن بیننده ماندگار بشه.

واقعا نمی‌فهمم چرا وقتی خوشت نمیاد هنوز داری انرژی و وقتت رو هدر می‌دی؟ کسی که واقعاً از چیزی خوشش نمیاد ازش دوری می‌کنه نه اینکه دائم درگیرش باشه و غر بزنه پس یا این سریال رو نمی‌فهمی یا فقط دنبال بهونه‌ای برای شکایت هستی