موقیت های مهیج و دلهره آوری داشت با اینکه ترسناک نبود .هر سکانسش با موزیکش حس هیجان و ترس خوب القاح میکرد.و داستان پردازی ضعیف و مسخره ای داشت کلا پایان های باز خیلی چیزا میشه به اینجور فیلما چسبوند.یه جمع بندی کامل توی فیلم میشه فهمیده با رفتارهای مادره و جای زخم اای روی کمرش اینو نشون میده که خودش تو کودکی توسط مادر خودش آزار اذیت میشده .و بخاطر همین جزئیات رفتاری مادر مثل کنترل شدید و ممانعت از ارتباط دختر با دنیای بیرون، به همراه کشف هویت واقعی داروها،و پازهای فیلم و کنار هم بزاری مادره سندرم مونشها وزن نیابتی دارهتو این شرایط، مراقب برای جلب توجه و دلسوزی بقیه طرف تحت
مراقبتش رو بیمار یا ناتوان نگه میداره. چیزی که مادره تو کودکی نداشت .
رفتن به نظر
