نظرهای nomorefaith

این سریال رو تو فروم سریال بانشی معرفی کرده بودند. یک فصلش رو دیدم و واقعا تعجب میکنیم چطور این دوتا سریال رو تو یک لول دیدن. اگر بانشی 100 باشه این 10 هم نیست. راحت میتونیم مقایسه کنیم چون ژانر ها یکیه و فضای کلی داستان ریچر مشخصا از بانشی الهام گرفته شده منتهی با این تفاوت که در بانشی اکشن ها بسیار جذاب تر هستند داستان کلی گیرا تر هست و شخصیت ها خیلی عمیق تر و بازی ها خیلی بهتر هستند. ریچر از یک جای بی اهمیت شروع میشه و جوری پیش میره که اصلا ادم اهمیت و دلیل درگیری هارو احساس نمیکنه. شخصیت ها کاملا تک بعدی هستند و بازی ها خیلی عادی. وزن کاراگاهی و کارشتگی قهرمان داستان اینجا اینطوریه که مثلا کلاغ رو روی تیر چراغ برق میبینه و نتیجه میگیره که کلثوم اکبری دست راستش مردی رو خفه کرده و روسریشم قرمز بوده. کارگردانی این دو سریال م اصلا قایل مقایسه نیست. در کل اگر بانشی رو ندیدید ببینید و اگر بخاطر باشی میخاید اینو ببینید نبینید. ولی برای گذران وقت بد نیست در حد بعضی سریال های متوسط ایرانیه.

تازه تمومش کردم اولا این سریال واقعا اندرریتده و دلیلشم مشخصه یکی صحنه های زیاد که باعث میشه سریال از حالت خانوادگی خارج بشه و یکی هم خشونت زیاد مخصوصا تو فصل های اخر که دیگه شدید میشه. این سریال یک کیل بیل 4 فصلس هرچند به نظر من یک سرو گردن بالاتره. یک سریال جنایی، اکشن، درام بسیار کم نقص که وقتی کنار آثار ترند اینستاگرامی میزاری، خوشحال میشی که وقتت رو براش گزاشتی. بازی ها و بازیگر ها واقعا همه عالی هستند، تدوین بی نقصه، موسیقی خوبه، داستان و کارگردانی از نظر ژوست بودن و نرم بودن در عین خشونت موضوعی عالیه. یعنی با اینکه تقریبا هیچ معمای بزرگی توی سریال وجود نداره اما در تمام لحظات شما رو درگیر میکنه. من خودم اهل اکشن و جنایی نیستم اما این سریال برام رفت کنار بریکینگ بد. سریال منطق روایی خودش رو داره و قابل پذیرشه و شما زیاد تعجب نمیکنید که چطور تو یک شهر کوچیک صدها نفر در طول فصل کشته میشن و همه چیز عادیه. با با اینکه هود رو عملا یک دزد و تبهکار نامرد معرفی میکنن که با همه میخوابه اما کیه که اون رو ادم با شرف و خوبی ندونه؟ کی واقعا کلانتر بهتری از هود برای اون شهر بود؟ این هنر این سریاله که نیمه تاریک و روشن کرکترهاش رو با هم نشون میده. داستان اصلی در واقع در پایان فصل 2 تموم میشه و فصل 3 و 4 به موضوعات فرعی تر میپردازه اما حتی میتونست برای فصل های بعدی هم تمدید بشه چون موتور محرک این سریال داستان اصلیش نبود بلکه همین شخصیت ها و صحنه های جذابش بود. اگر چنتا نقطه ضعف کوچیک بخوام بگم اینه که روابط جنسی هود کمی بیش از نیاز بود و باعث میشد که رابطه ای که با اناستازیا داشت و به خاطر اون 15 سال زندان رو تحمل کرده بود زیر سوال بره اون هم برای زنی که هرچند شخصیت مثبتیه اما به هرحال حتی حاضر نشده بود یکبار به ملاقاتش بره و سریع رفته بود ازدواج کرده بود و.... نقطه ضعف بعدی خشونت خیلی زیاد تو بعضی صحنه ها بود مثلا نوع مرگ شیوان واقعا سخت بود یا اون ماجرا های فصل 4. ولی در پایان هود و دوستاش به نوعی رستگار شدند هرچند غم انگیز.

قسمت 9 بهترین قسمت این فصل بود احتمالا فصا بعد یک اینترویی از حضور هلن تو سیلو ها و شرایط اولیش ببینیم و جولیت هم سیفگارد رو غیر فعال میکنه و میره برای فصل بعد .... چیزی که تقریبا مشخصه اینه که هلن موسس فلیم کیپرش میشه چون میدونیم که همشون وقتی وارد سیلو میشن حافظشون رو پاک میکنن ولی هلن به خاطر ذهن کنجکاوش و دفترچه و اسباب بازیش و .. شک میکنه و به یاد میاره برای همین فلیم کیپرز رو میسازه که منجر به شورش میشه. در مورد انفجار هم مشخص بود که برنامه ریزی شده بود ولی این احتمال هست که خود اون استنسن و اون زنه سناتوره در جریان نباشند چون تنها کسی که رفتارش مشخص بوده که میدونه قراره انفجار رخ بده همون یارو بود که از اول فصل دنبال این دو نفر بود و رفتار استنسن و سناتور عادی بود. ااحتمالا شارلوت خلبانی بود که اتم رو انداخت. در کل سریال خیلی دیگه معمای بزرگی نداره فقط کاش سرعت سریال از فصل اول بیشتر بود تا میتونست سیلو های دیگه ای رو هم پوشش بده خیلی دیگه در گیر سیف گارد شدن.

اینکه عده ای فن این سریالن قابل فهم و درکه هرچند کلا فن بودن چیز خوبی نیست) اینکه عده ای هم به هر دلیل به این سریال انتقاد دارن ولی میبینن هم قابل درکه چیزی که قابل فهم نیست اینه که یک عده تینیجر ریختن سر منتقدین که ( اگه دوست نداری جمع کن برو ایششش)! هرکی ندونه انگار سهامدار شرکت سازنده سریالن یا پسرخاله کارگردانن. بشین بزار هرکی دوست داره حمایت کنه هرکیم دوست داره انتقاد کنه انقدر تو نقش فرو نرید. انتقاد ها کاملا درسته چون 90 درصد محتوای اپیزود ها با فیلر پرشده، یعنی به اندازه 3 قسمت داستان داشتن اما اومدن اب بستن و تبدیلش کردن به 10 قسمت. دیالوگ های این سریال وقتی معقول میشه که حداقل باعث عمیق تر شدن رابطه ما با شخصیت ها بشه نه فقط تکرار یسری اکت ها و کلمات چرند و تکراری. طبیعیه که مخاطب با سواد هنری اینو میفهمه و بهش انتقاد میکنه ولی دلیلی نمیشه که سریال رو ادامه نده. پس بهتره ایرانی بازی رو بزاریم کنار و یاد بگیریم که هرس هر نظری داشت اجازه داره مطرح کنه.

محتوای سریال: 90 درصد بولشت+5 درصد هی هی + 5 درصد داستان اپیزود

شاید سبکشو دوست نداشتی اما یک اثر بی نقص بود. اثری بود که چگونه تموم شدنش مهم نبود اینقدر که هر سکانس و قسمتش خودش لایه های روانشناسی داشت.

شاید از فضای سریال دور شده باشی یادت رفته که چقدر تعلیق بی مورد داشت. حداقل فرام یسری سوال الکی ایجاد میکنه اون فقط یک هسته اصلی داستانی داره فعلا اما همونم خیلی سخت پیش برد تو فصلای قبل. اونم هر فصلش در حد 3-4 قسمت مفید داشت. سیاهی لشگراش واقعا مصنوعی بازی میکنن. بازم باید یک سریال تموم بشه که ببینیم واقعا در چه حد بوده. نمونش گات که یکی از بهترین سریالای تلویزیونی رو تو فصول اخر تبدیلش کردن به زباله.

ببینید دوستان مشکل اینجاست که ما توقع کیفیت یک سریال AAA مثل بریکنگ بد یا بتر کال سول رو از اینجور سریالا داریم در حالی که نویسنده های این نوع سریالا نهایتا یک محصول با کیفیت B یا C میتونن تولید کنن. پس مطمئن باشید پایان این سریال هم آش دهن سوزی نخواهد بود و فقط باید از قرار گیری تو فضای سریال لذت برد. این نوع سریال ها مثل همین فرام یا سیلو یک ایده خیلی خوب رو پیدا کردن که معمولا به ذهن یکی از افراد رسیده اما اون نویسنده ها توانایی کافی برای پردازش داستان رو ندارن. مطمئن باشید اگر این ایده ها دست یک نویسنده توانمند باشه به راحتی میتونه یک اثر به یادماندنی خلق کنه. مثل دکترای دانشگاه ازادی. حالا باز بازیگر ها و کارگردان فرام از سیلو خیلی بهترن. بعضی وقت ها هم مشکل شبکه و ... هست مثل سریال وست ورد که یک فصل اول شاهکار داشت و فقط به خاطر سیاست های شبکه که دید ادامه دادنش براش سود داره سریالو خراب کردن و تو اوج تمومش نکردن. تفاوت این نوع سریالا با سریالی مثل واکینگ دد هم همین ایده اولیه خاص و جذابشونه که بعد انتظار ادمو بالا میبره. خلاصه که هعی لسن لسن از این نویسنده و کارگردان ها ابی گرم نمیشه.