نظرهای KATI1569

مثلا فیلم Carol هم ز اثار همین نویسنده برداشت شده و گویا یک فیلمی در دهه 60 هم قبلا از روی همین کارول ساخته شده بود. اینها کپی نیستند. اینها ادای دین یا تبدیل ذهن به عینیت یا از این طور چیزها هستند دقیقا مثل 1984 چندین فیلم داره که در مستند جرج اورول که چندسال پیش ساخته شده بود از همشون استفاده کردن. البته برخی ممکنه بگن اینها واجد ارزش هنری نیستند. و برخی فکر میکنند که حتی نباید نعل به نعل رمان فیلم ساخت تا ذهن و خلاقیت واقعی نویسنده و کارگردان بیشتر نشون داده بشه.

نویسنده (Patricia Highsmith )چندین کتاب با موضوع و محوریت Ripley مینویسه، برخی تبدیل به فیلم شدند. اصلا در سایت سرچ کنید مینی سریال Ripley رو پیدا کنید و لذت ببرید. که همین داستان ریپلای هست. خیلی خوبه که این فیلمها را بذارید کنار هم بگید این پرداختش بهتر بوده اون مثلا کستینگ بهتری داشته و امثالهم. البته داستانهای متفاوت دیگه ای هم از روی آثار Patricia Highsmith به فیلم تبدیل شده، اسمش رو گوگل کنید میاد.

من همزمان با این فیلم چند فیلم در مورد تاریخ انگلیس دیده بودم، واقعا اونجا درک میکردم طنزش رو. شاید برخی این نوع سینما را دنبال نکردند مخصوصا دوران بعداز الیزابت رو، متوجه شوخیهای فیلم نشوند. فیلم کل ساختار عرف سلطنتی رو به سخره گرفته

دنبال یک فیلمی بودم تا کمی از فشار زندگی 40سالگی کم کنه، کپشن رو خوندم، دیدم ابر قهرمانیه. و گذاشتم کنار. نمیگم سریال خوبی نیست منتها حجم ابرقهرمانی در سالهای اخیر زیاد شده . حداقل من اینطوری برداشت میکنم. دوستانی که دیدند یک شرح مختصری بدهند که شبیه کدام مدل از ابرقهرمانی هاست؟

داستانش واقعیه. ببین البته نمیدونم چرا جدیدا اکثر لینکها از کار افتادند برای من

اینها میگن هر فیلمی زن توش قهرمانه یا قویه، اون فیلم بدرد نمیخوره زن نباید عاملیت داشته باشه

فیلم خیلی خاصیه، مشترکان خاص خودش رو هم داره.

اسپویل نمیکنم ولی ممکنه حاویش باشه. فیلم خیلی خوبی بود. بازیگرهای محبوبم هم توی اونها بودند. یک چالش جالبی هم در مورد الهیات داشت. فیلم از دریچه حق انتخاب،و شرایط جدید الهیاتی، همان موضوعات قبلا کارشده در فیلمها را دوباره بازنمایی کرد. و این یعنی ابتکار عمل و همین خوبه. فیلم میتونه شما را با چالش مواجه کنه که شما چه حق انتخابی دارید. و احتمال داره نشخوارهای ذهنیتون فعال بشه، و حتی عزیزان از دست رفته تون رو بیاد بیارید. من بعداز دیدن فیلم برخی سکانسها رو دوباره دیدم. چون با زبان اصلی دیدم حس کردم برخی صحنه ها را از دست دادم. یکجیی مسئول بلیط گفت موو آن کنید. و جالبه که خودش خیلی غمگین بود. بنظرم این صحنه، پیام مهمی برای روابطه. مخصوصا روابی که به هر دلیل ناتموم مونده، حرفهای ناگفته زیادی باقی مونده، یا همچنان خارش مغزی داریم تا برخی موارد رو تکرار کنیم و خودمون را با صحنه های جدیدی با اون ادمها درنظر بگیریم. و در واقع این گیرکردن در گذشته موجب میشه تا از حال جدا بشیم و اتفاقات اکنون رو ازدستشون بدیم. برای من جمله عمیقی در لحظه مهمی بود. یک جایی از فیم که خیلی جذب کرد منو، اون محل ایستگاه و محل یک هفته ای بود. روز و شب و.. همه نقاشی بودند. افکت خاطرات هم نقاشی بودند.

عزیزم چون یک عده ای از کامنت گذارها صرفا توی هیت دادن سیر میکنند. درثانی طرف هنوز نمیدونه فمینیست چیه، اون رو بعنوان فحش انتخاب میکنه. البته اتفاق جدیدی نیست، یک زمانی تو این مملکت لیبرال فحش بود. به طرف میگفتن لیبراله. هنوز هم افراد زیادی نمیدونن چیه. و مثلا یک فرد میتونه از نظر فرهنگی و سیاسی لیبرال باشه ولی از نظر اقتصادی دست چپی باشه. یا از نظر اقتصادی اولترا راست باشه اما از نظر فرهنگی و سیاسی، مثل برخی از جمهوری خواه های امریکایی مخالف برخی آزادیهای حقوقی و سیاسی باشن. مثلا همین حقوق بین الملل که خیلی ها درموردش حرف میزنند. ترامپ بدلیل اینکه لیبرال نیست دشمن چندجانبه گراییه. بسیاری از این افرادی که به فمینیستها فحش میدن، از این میترسند که ارزشهای سنتی که زنان رو مجبور به اطاعت میکرد سست شوند، و اونوقت چون زنان انتخابهای بیشتری پیدا میکنند، اینها هم مجبورند تلاش بیشتری بکنند. حالا یک چیز جالب بگم، و سعی میکنم تو یک کامنت جداگانه تکرارش کنم، احتمالا سازندگان و یا سرمایه گذارهای این فیلم، نهادهای نزدیک به کلیسا هستند همان نهادهایی که نگاه های کلاسیک رو ترویج میدادن، در فیلم درنهایت قرائت زن و شوهری برنده میشه، شما یک مسلمان در فیلم نمیبینی، در حالی که دوسه تا مرد هندو هست. و نه حتی زن هندو. قهرمانهای فیلم سفید پوست هستند. در بین 5 نقش اصلی صرفا یک سیاه پوست حضور دارد. یک زن سیاه پوست اغواگر هم هست که مدام در مقابل عشاق واقعی، شکست میخورد.

کلا به میزان فروش فیلمهای موزیکال توجه کنید همیشه بالا و پایین شدیدی داره. خیلی ها دوست ندارند. جالبه که تو ایران هم وقتی فیلم بابا شمل علی حاتمی پخش شد، اکثر جامعه اون رو پس زد. حتی جزو فیلمهای خاطره انگیز غیر موفق هم نبود. تا این ده پانزده سال اخیر که یک نسخه بازسازی شده اش رو شبکه های ماهواره ای نشون دادن. البته گاهی فیلمهای موزیکال از لحاظ فیلمنامه ضعیف هستند یا فرصت شکل گیری درام رو در ذهن مخاطب ایجاد نمیکنند. من دوتا موزیکال دیدم که دوست داشتم یکی اشکها و لبخندها، یکی هم یک فیلم فرانسوی بود که 60 درصدش موزیکال بود، اون هم فان بود .