foxyboof

فیلم درجه یکی نیست اما کمدی سیاه دیدنی‌ایه. دعوای یه مرد بیش فعال و یک زن کنترل‌گر که به ظاهر میخوان دوباره با هم آشتی کنند جالبه. ارزش دیدن رو داره هرچند ممکنه هرکسی نتونه باهاش ارتباط بگیره.

من از نظر زیبایی شناسی به رنگی و سیاه بودن‌ش اشاره کردم نه از نظر فیلم‌نامه و داستان و.. سبک نوآر، بیشتر از هرچیزی به خاطر جنبه‌های تاریک‌ش شناخته میشه. یکی از این جنبه‌های تاریک خود تصویره. لوزوما هم ارتباطی به سیاه سفید یا رنگی بودن‌ش نداره. اما چون تو این سریال نسخه رنگی کمترین نزدیکی تصویری رو به سبک ‌ نوآر داره، نسخه سیاه سفیدش ترجیح داده میشه.

متاسفانه حتی نسخه سیاه و سفیدش هم حس واقعی نوآر نمیده، دیگه نسخه رنگی که بماند. نور خیلی زیاده، لوکیشن‌ها و کاراکترها برخلاف سبک نوآر خیلی تمیز و جذاب و کلیشه‌ای هستند و غیره.. برای همین بیشتر سریال حس سبک نوآر رو منتقل نمی‌کنه (ببینید عرض کردم بیشتر سریال چون یک جاهایی کاملا نوآره) درواقع یه مشکل مهم سریال اینه که رنگی و مثل سایر نسخه های اسپایدرمن فیلم برداریش کردن و بعد توی تدوین سیاه و سفیدش کردن و بهش افکت اضافه کردن. اینطور نمیشه نوآر واقعی ساخت. اگه سبک نوآر رو دوست دارید نسحه سیاه و سفید رو ببینید. نسخه سیاه سفید به سبکش نزدیک‌تره. نسخه رنگی یه جورایی فیک حساب میشه.

هر آدمی میتونه پلید باشه به جنسیت ربطی نداره.