این فیلم به معنای واقعی یک شاهکار در تاریخ سینما هست که تاثیر عمیقی در مخاطب خودش میذاره البته باید گفت که هر بیننده ای مخاطب این فیلم نیست چون مخاطب این فیلم باید صبور و توانا در درک این فیلم باشه ، کارگردان این فیلم در طول فیلم یک گفتگوی فلسفی اجتماعی با مخاطب خودش داره و در آخر فیلم نظر خودش و به مخاطبش درباره این گفتگوی یک ساعت و نیمه بیان میکنه ، هر انسانی در زندگیش به خاطر شرایط محیطی و تفکرات جمعی که از اطرافیانش ناخودآگاه بهش تحمیل شده لنگری داره که در ذهنش بهش بسته شده و مانع شکوفایی یا حرکت رو به جلوی او میشه اما همیشه موقعیتهایی برای افراد به وجود میاد که خودش و را از اون لنگر یا همون "دندان نیش " را بکنه و خودش را رها و آزاد کنه اما مسلما که کندن اون دندان نیش نیاز به جرات زیادی دارد و همیشه بسیار دردناک خواهد بود و در این فیلم کارگردان از مخاطبش درخواست میکنه که بکنید آن دندان نیش را تا آزاد شوید
رفتن به نظر
