Ali-Cinematograph

قبل از دیدن فیلم یه نکته بگم ، رمان اصلی که جرج اورول نوشته یه نقد صریح به سوسیالیسم واقعاً موجود بوده ، ولی میگن چپ ها توی این اقتباس دست بردن و این فیلم در حقیقت به نقد سرمایه داری تبدیل شده !!!

این رئیس سیاه پوسته مثلاً میخواد مثل ساموئل جکسون توی فیلم های تارانتینو باشه ولی زهی خیال باطل . سکوت همدستش هم خیلی روی اعصاب و کلیشه ایه

خوشبختانه همون موقعی هم که نسخه ی فرانسویش رو دیدم عزت نفس بالایی داشتم و مثل پسربچه های ۱۳ ساله ووک ووک و فمینیسم و... نمیکردم

توی فاصله ی چند ساله ای که بین فصل دوم و سوم افتاد کارگردان کلاً سبکش رو تغییر داد ، به نظرم خیلی تحت تاثیر تارانتینو قرار گرفته .قاب تصویر عریض تر شده ، از اون نورهای RGB رنگ و وارنگ دو فصل اول خبری نیست ، دوربینش هم اون تحرک رو نداره داستان تینیجری ساده فصل اول شبیه کمدی سیاه های معروف این چند سال اخیر شده، اگه حوصله داشته باشی میشه تشخیص داد کجاها از پارک چان ووک ، شان بیکر و حتی برادران کوئن الهام گرفته .. ولی جالب اینه که همیشه یه حداقل جذابیتی داره که دوست داری دنبالش کنی