نظرهای Singularity

تا وقتی آدمایی مثل تو هستن چرا ایران باید پیشرفت کنه؟

روال زندگی. در ده سالگی. در بیست سالگی. در سی سالگی. در چهل سالگی و دوباره از اول. فیلمی بدون هیچ بالاپایین و هیجان اما در عین حال بسیار تو پر! فکر نمی کنم همه از اینجور فیلم ها خوششون بیاد. دوست داشتن یا نداشتن این فیلم سلیقه ایه به نظرم و برمیگرده به مفهومی که از فیلم دریافت کردید به علاوه حسی که موقع دیدن فیلم گرفتید. من به شخصه اخلاق یا مفهوم خاصی از این فیلم بیرون نکشیدم و صرفا این فیلم رو دوست داشتم به خاطر حسی که بهم داد و باعث شد 100 دقیقه بشینم پای فیلمی با خطی ترین روندی که توی زندگیم دیده بودم. شاید این فاصله ای که با مفهوم فیلم داشتم به خاطر فاصله زیاد بین فرهنگ هامون باشه.

دوستان چیزی که توی تریلر نشون داده شده بسیار با چیزی که توی فیلم نمایش داده میشه متفاوته. نه اینکه اشتباه قرار گرفته باشه بلکه تریلر گولزننده ایه! شات های فیلم جالبن اما تکمیل نمیشن و نتونستم بفهمم چرا؟ صدا بد بود؟ بازی ها بد بودن؟ داستان، فضا سازی و رفتار شخصیت ها تفاوت عظیمی با فرهنگ ما داشتن؟ نمیدونم. این فیلم برای من مفهومی در زیرلایه خودش نداشت و صرفا سعی کرده بود با المان هرج و مرج خودش رو خاص نشون بده، حداقل برای من. مشکل دیگه اینکه پایه گذاری به وقدر نیست که اتفاقات آخر فیلم برای من قابل قبول باشه و انگار داستان خیلی عجله داره تا به قسمت های هرج و مرج گونه خودش برسه و بگه "من چیز خاصی هستم"! فیلمیه که کاملا از دیدنش پشیمونم و صد در صد اگر برگردم عقب حتی به دیدنش فکر هم نمیکنم. به نظر بنده این فیلم بسیار فیلم توخالی و بدی است... اگر نظر من رو میخواید به هیچ وجه وقتتون رو سر این فیلم دور نریزید...

کارگردانی و فضاسازی بسیار منحصر به فردی داره و باعث میشه اصلا متوجه نشید که شخصیت هایی که دارن فیلم رو جلو میبرن چندتا بچه 13 14 ساله هستن! اما اشتباه برداشت نکنید این فیلم به هیچ وجه بچگونه یا تینیجری نیست...نه...نه! این فیلم به قولی کاملا بزرگونه ست! بسیار گیراست، درحدی که من برای دیدن دو سه دقیقه اول فیلم و قاب بندی دوربین دکمه شروع رو فشار دادم اما بعد از اون تا انتهای فیلم دیگه دکمه توقفی در کار نبود! میشه همون اسم همیشگی که روی آثار شرقی میزاریم رو روی این فیلم هم بزاریم یعنی "مریض" و به همین دلیل اگر با اینجور فیلم ها آشنایید و به روحیه تون نمیخوره نرید سراغش. این فیلم ممکنه اولش به دلیل فضا سازی و کارگردانی عجیبش شما رو گیج کنه اما با انتهای بخش اول چنان شوکی بهتون میده که کاملا هوشیار بشید و به همین هم راضی نمیشه و در ادامه از همه طرف به شما حمله میکنه به طوری که وقتی فیلم تموم شد آثار حملات پی در پی فیلم روی مغزتون سنگینی میکنه و حتی نمیدونید به کدوم اتفاق باید فکر کنید! فیلم جذابی بود، لذت بردم.

این فیلم بدون جامپ اسکیر دلهره و ترس رو آروم آروم توی ذهن بیننده ایجاد میکنه و بهشون تزریق میکنه. cure به مخاطب خودش اعتماد داره و لازم نمیبینه که همه چیز رو شفاف سازی کنه و خیلی مسائل رو به خود بیننده واگذار میکنه تا نسبت به داستانی که براش تعریف شده نتیجه گیری بکنه که این مسئله ممکنه فیلم رو برای خیلی ها سخت و خسته کننده کنه. زوایای دوربین و کارگردانی بینهایت زیبا و قشنگه. استفاده این فیلم از عنصر صدا مثال زدنیه، هیچ گونه هیجان مصنوعی با موزیک یا صدا بهتون القا نمیکنه و اتفاقا با سکوت سعی میکنه اون حس "عادی" بودنی رو که قاتل ها ازش حرف میزنن رو براتون بسازه. فیلمی بود که من از کارگردانیش بیشتر از خود فیلمنامه و داستان لذت بردم اما در کل فیلم بسیار به یاد ماندنی برام شد که به هیچ وجه به همه پیشنهادش نمیدم!

آرت استایلش نسبت به فصل اول فرق کرده ولی حرکاتش روون تر شده. نمی شه به عنوان یه انیمه عالی خیلی جدی اش گرفت اما برای طرفداران این نوع انیمه و ژانر گزینه خیلی خوبیه