نظرهای Arash Sadegh

توصیه میکنم همیشه یه فیلم خوب برای شستن خاطرات فیلم های آشغال دم دست داشته باشید

همه چیز سال ۲۰۱۹ از یه بذر فوبیای جدید تو فورچن شروع شد. دلیل فروش خوب فیلم هم همین بود. فیلم سعی میکنه این ایده رو تبدیل به یه کار روانشناختی کنه و این سوال رو به ذهن بیاره که آیا همه ما اسیر این الگوی تکرار و هزار توی بی انتها تو زندگیمون هستیم تا زمانیکه با الگوها بتدریج یکی بشیم و در نهایت تبدیل بشیم به ماشینهای بی روحی که فقط تکرار میکنن؟

بالاخره یه قسمت خوب بعد از مدتها. قسمت ۷ فصل ۹

یادش بخیر. نوار کاست، شلوار بگی، مون واک، مایکل، مدونا ،دورن دورن، دپچ مود و یه خروار خواننده های پاپ و راک. با وجود تمام محدودیتا و شرایط دیستوپیایی اون دوران هیچ چیز نتونست زندگی رو تو ما بکشه.

برای یه بار دیدن بد نبود ولی کمتر از انتظارم بود. بهترین قسمتش بازی کردن مرد عنکبوتی در نقش نیکلاس کیج بود که خوب خندوند منو. شاید بهتر بود اسم سریالو میذاشتن نیکلاس کیج غیر نوار یکم عنکبوتی چون ربط زیادی به نوار نداشت.

دوباره دانلود کردم و دیدم. الان در مقایسه با کارای جدیدتر میفهمم که چقدر عالی بود این سریال.

برای سرکوب ترامای قسمت آخر اول قسمت ویژه پنجاه سالگی شو ماپتا رو نگاه کردم. سابرینا کارپنتر خیلی کمک کرد ولی کافی نبود پس تصمیم گرفتم مون نایت رو دوباره بینج کنم. احتمالا بعد از این شیش قسمت تراما کامل سرکوب بشه و بره در اعماق ناخودآگاه لادست باقی تراماهای کودکی و بزرگسالی.

چیز خوبی در مورد قسمت آخر ندارم بگم، بجاش توصیه میکنم از شامپو استفاده نکنید تا کچل نشید.

Go woke go broke

یه فیلم خیلی سرگرم کننده با بازی متفاوت دواین جانسون.