Ponette 1996

نظرات کاربران

1. 

   mah9ol اسپویل

   پونت بیشتر درباره تلاش یک کودک برای درک فقدانه تا خود مرگ. بازی دختر کوچولو فوق العاده بود؛ خیلی طبیعی و واقعی. این فیلم باعث شد فکر کنم گاهی یا اغلب اوقات بچه ها بعضی چیزها رو خیلی بهتر از بزرگسال ها میفهمن اما ممکنه اسمشو ندونن.

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف
2. 

   3dpardaz اسپویل

   من خیلی سال پیش دیدمش و فقط یادمه اشکمو در آورد. بسیار فیلم قشنگ و احساسی هست. یجورایی احساس نمیکنی فیلمه و واقعی بنظر میاد بازی بازیگرهاش بخصوص دختر بچهه.

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف
3. 

   At1987 اسپویل

   دیدنش و به کسانی که روحیه حساسی دارند پیشنهاد نمی‌دم و برعکس میگم هر روانشناسی باید این فیلم و ببینه

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف
4. 

   Farzadking1996 اسپویل

   داستانش خیلی غمگین بود واقعا خیلی ناراحت شدم مخصوصا گریه های اون بچه رو می‌دیدم خیلی دلم خون می‌شود

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف
5. 

   Mamili اسپویل

   من خیلی سال پیش دیدمش انقد گریه کردم باهاش که سردرد شدم.ولی خیلی قشنگه ببینیدش حتما

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف
6. 

   mrparhizgar اسپویل

   Ponette ساختهٔ ژاک دوایون، از آن فیلم‌هایی است که با یک موضوع ساده شروع می‌شود، اما خیلی زود می‌فهمی با یک اثر معمولی طرف نیستی. فیلم دربارهٔ سوگ یک کودک است. یعنی همان لحظه‌ای که یک دختربچهٔ چهارساله باید با فقدان مادرش کنار بیاید، اما نه زبانش برای فهم این وضعیت کافی است، نه دنیای بزرگسالان واقعاً می‌تواند کمکش کند. همین‌جاست که فیلم جان می‌گیرد. دوایون به‌جای این‌که با ملودرام و احساسات اغراق‌شده جلو برود، سراغ یک رئالیسم آرام و دقیق می‌رود. دوربین خیلی نزدیک به پونت می‌ماند و اجازه می‌دهد تماشاگر نوسان‌های عاطفی او را ببیند: یک‌جا لج‌بازی، یک‌جا انکار، یک‌جا امید، و بعد دوباره فروپاشی. این رفتارها شاید از نظر یک بزرگسال نامنظم به نظر برسند، اما از نظر روان‌شناسی کودک کاملاً طبیعی‌اند. نقطهٔ قوت اصلی فیلم، بازی فوق‌العادهٔ ویکتوار تیوُسول است. او طوری بازی می‌کند که انگار واقعاً دارد از درون یک تجربهٔ عاطفی پیچیده عبور می‌کند، نه این‌که فقط نقش بازی کند. چهره، سکوت، مکث‌ها و واکنش‌های کوچک او بار اصلی فیلم را به دوش می‌کشند. از نظر فرمی هم فیلم خیلی شلوغ نیست، نه موسیقی احساساتی زیادی دارد، نه تدوین پرهیجان. همین سادگی باعث می‌شود فیلم بیشتر شبیه یک مشاهدهٔ دقیق باشد تا یک داستان پرزرق‌وبرق. البته همین ریتم آرام و اپیزودیک ممکن است برای بعضی‌ها کمی کند باشد. در مجموع، «پونت» فیلمی ظریف، تلخ و انسانی است. اثری دربارهٔ مرگ، اما بیشتر دربارهٔ این‌که یک کودک چطور سعی می‌کند با فقدان زندگی کند، نه این‌که لزوماً آن را بفهمد.

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف
7. 

   aydinkaraca2026 اسپویل

   خیلی غم انگیز بود

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف
8. 

   yazdan2078 اسپویل

   به نظرم زندگیمان به اندازه کافی افسرده و کیریزماتیک هست که از یه فیلم خوب ولی غمگین بتونیم بگذریم

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف

   1. 

      رضا اسپویل

      کیریزماتیک و خوب اومدی

      پاسخ

      0 0

      گزارش تخلف
9. 

   dubber اسپویل

   من یه تیکه اش رو توی اینستاگرام دیدم اسکرین شات گرفتم دانلود کنم ببینم که الان دیدم گذاشتینش ممنون فقط میتونم بگم همون یه تیکه که دیدم قلبمو پاره کرد :((((((

   پاسخ

   0 0

   گزارش تخلف
10. 

    Seaoflight14 اسپویل

    بسیار زیبا ، بسیار تکان دهنده ، با بازی های مسحور کننده بخصوص‌ بازیگران خردسال. چقدر لذت بردم با وجود اینکه بطور کلی تِم داستان کمی غم انگیز بود . براوو

    پاسخ

    0 0

    گزارش تخلف
11. 

    movieforyou اسپویل

    Ponette از آن فیلم‌هایی است که بیشتر از اینکه بخواهد داستان تعریف کند، می‌خواهد یک زخم عاطفی را به تماشاگر منتقل کند. فیلم از زاویه دید یک کودک به مرگ نگاه می‌کند و همین انتخاب، هم بزرگ‌ترین نقطه قوتش است و هم گاهی به نقطه ضعفش تبدیل می‌شود. پونت درک کودکانه‌ای از مرگ دارد و فیلم بدون اینکه احساسات او را بیش از حد توضیح بدهد، اجازه می‌دهد سردرگمی، انکار و دلتنگی‌اش را لمس کنیم. بزرگ‌ترین قوت فیلم، بازی بسیار طبیعی و تکان‌دهنده ویکتوآ توییون است. او طوری بازی می‌کند که بعضی لحظه‌ها فراموش می‌کنیم با یک فیلم طرفیم و احساس می‌کنیم واقعاً داریم یک کودک سوگوار را می‌بینیم. فیلم همچنین در نمایش فاصله میان دنیای بزرگسالان و ذهن کودک موفق است؛ جایی که منطق همیشه جواب نمی‌دهد و خیال می‌تواند به اندازه واقعیت جدی باشد. اما فیلم ضعف‌هایی هم دارد. ریتم آن بسیار آرام است و در بعضی بخش‌ها، همین سادگی به تکرار و کش‌دار شدن تبدیل می‌شود. گاهی هم فیلم بیش از حد به احساسات کودکانه تکیه می‌کند و ممکن است برای بعضی تماشاگران، از نظر روایی کم‌حادثه یا حتی یکنواخت به نظر برسد. با این حال، ارزش Ponette بیشتر در صداقت احساسی آن است تا پیچیدگی داستان. فیلم قرار نیست به ما بگوید چگونه باید با مرگ کنار بیاییم؛ فقط نشان می‌دهد که یک کودک چگونه تلاش می‌کند چیزی را بفهمد که حتی بزرگسالان هم به‌سختی می‌پذیرند.

    پاسخ

    0 0

    گزارش تخلف
12. 

    masud281 اسپویل

    همین دیروز یه تیکه ازش رو تو اینستا دیدم که خیلی ناراحت کننده بود.

    پاسخ

    0 0

    گزارش تخلف

    1. 

       رضا اسپویل

       منم یه تیکه ازش دیدم کلی گریه کردم خایه ندارم کاملش و ببینم خیلی غمگین و ناراحت کننده بود

       پاسخ

       0 0

       گزارش تخلف